ایران ستیزی از نوع تشکیلات سیاسی بهائیت

در شرایطی که امنیت ملی و تمامیت ارضی ایران هدف تجاوز قرار گرفته، سکوت و بی‌اهمیتی تشکیلات بهایی به‌خوبی ماهیت غیرملی این جریان را برملا می‌کند. جریانی که با استناد به شعارهای فریبنده‌ای چون «ترک تعصب»، «ما عالم بین هستیم نه خودبین» و «عدم دخالت در سیاست»، سعی دارد بی‌تفاوتی خود نسبت به دفاع از خاک و مردم ایران را توجیه کند. این توجیه‌گری‌های شبه‌فلسفی، نه نشانه روشن‌فکری بلکه آشکارا پرده‌ای است بر واقعیت تلخ سرسپردگی و بی‌ریشه‌گی.

دفاع از سرزمین و ملت، موضوع سیاست‌بازی یا تعصب کور نیست؛ چنین دفاعی یک اصل بدیهی انسانی و ملی است که هر ایرانی و هر جامعه‌ای، فارغ از مذهب و اعتقاد، در بزنگاه‌های تاریخی به آن پایبند بوده است. حتی بسیاری از گروه‌های معارض سیاسی نیز وقتی کشورشان با تهدید خارجی مواجه شده، صف خود را از دشمن جدا کرده‌اند. اما در این میان، بیت‌العدل و عناصر بهایی، با تکرار ادعاهایی چون «ترک تعصب» و «غیرسیاسی بودن»، دفاع از وطن را عملاً به ورطه فراموشی سپرده و یگانگی خود با خواست مراکز صهیونیستی بیت‌العدل را برجسته کرده‌اند.

شعار «عالم بین هستیم نه خودبین» که بارها از سوی بهاییان به زبان آمده، ادعایی است برای فوق‌سیاست ایستادن؛ اما واقعیت این است که وقتی پای دفاع از خاک و ناموس ملت به میان می‌آید، چنین ادعاهایی تبدیل به ابزار توجیه برای خیانت و بی‌عملی می‌شوند. این نوع عالم‌نمایی، صرفاً تلاشی است برای پوشاندن حقیقت تلخ همراهی با اربابان اسرائیلی و خاموشی در برابر تجاوز به کشور میزبان.

در نهایت، سکوت هدفمند امروز تشکیلات بهایی نه نشانه بی‌طرفی یا بی‌تعصبی، بلکه استمرار همسویی تاریخی این جریان با دشمنان ایران است. پشت این ادبیات به ظاهر عرفانی و بین‌الملل‌گرایانه، بیشترین بهره را همان کسانی می‌برند که سال‌هاست پروژه بی‌ریشه‌سازی و هویت‌زدایی ملت‌ها را دنبال می‌کنند. وقت آن رسیده حقیقت این چهره‌ها بدون تعارف و مماشات افشا شود.