چرا خطاب «بهاییان عزیز» یک خودزنی امنیتی است؟”

حالا که پرونده‌های سنگین جاسوسی، ارسال اطلاعات با «واتساپ»، لو رفتن مختصات تاسیسات نظامی و عملیات نفوذ موساد با دستگیری‌های گسترده شبکه بهایی در رسانه‌ها داغ است، به ناگاه مشاور رئیس سازمان فناوری اطلاعات، روی آنتن زنده، از لفظ «بهاییان عزیز» استفاده می‌کند!

این فقط یک اشتباه لفظی نیست—بلکه یک سیگنال اشتباه به افکار عمومی و حتی بدتر، یک خلل در سیستم امنیت روانی و جنگ رسانه‌ای ماست.

چرا این اتفاق به‌شدت خطرناک است؟

1. عادی‌سازی ستون پنجم:

وقتی فرقه‌ای که دقیقاً با پرونده جاسوسی، خرابکاری، جمع‌آوری اطلاعات و پشتیبانی عملیاتی دشمن شناخته شده، این‌گونه با واژگان عاطفی و انسانی ستایش می‌شود، یعنی خطراتش در ذهن مردم عادی‌سازی و حساسیت‌زدایی می‌شود.

2. بالا رفتن هزینه‌ مقابله:

دشمنان—چه بی‌بی‌سی، چه بیت‌العدل، چه اتاق عملیات موساد—از همین «گشایش واژگانی» برای مظلوم‌نمایی شبکه خود استفاده می‌کنند. هر بار که یک مقام داخلی حتی غیرمستقیم‌، بهاییان را «عزیز» می‌خواند، موج جدید تبلیغاتی و فشار حقوق‌بشری علیه دستگاه قضایی و امنیتی ما راه می‌افتد.

3. ایجاد دوگانگی در مدیریت افکار عمومی:

افکار عمومی هوشمند است. مردم رک و بی‌پرده می‌فهمند که وقتی عضو یک دولت به گروهی با سابقه خرابکاری و همکاری با دشمن خارجی لفظِ محبت‌آمیز نسبت می‌دهد، دوگانگی و تردید ایجاد می‌شود. این یعنی تزلزل در فرماندهی روانی جامعه.

4. تضعیف خطوط قرمزِ امنیتی:

تا امروز نیروهای اطلاعاتی و امنیتی با خون دل خط قرمز امنیت ایران را در قبال نفوذ فرقه‌ها و شبکه‌های خیانت‌پیشه حفظ کردند. این واژگان، این خط قرمز را کم‌رمق و مستعد عبور می‌کند—راه را برای رخنه‌های آتی بازتر می‌کند.

وقتی افراد مسئول، ناآگاهانه یا سطحی به حساس‌ترین موضوعات امنیتی ورود می‌کنند، دقیقاً به همان اندازه که دشمن از “اخلال سایبری” سود می‌برد، از همین اخلال واژگانی هم بهره‌برداری می‌کند.

در وضعیت جنگ ترکیبی و روانیِ امروز، بازی با خطوط قرمز کلامی، بی‌تعارف خودش یک «ناکارآمدی عملیاتی» است. این افراد نه فقط باید تذکر جدی ببینند، بلکه لازم است آموزش رسانه‌ای و امنیتی فوری برایشان طراحی شود.

**امروز بهاییان، یک "مسئله امنیت

ملی" هستند، نه “عزیز دردانه”. این واقعیت تلخِ میدان است.