بیت العدل روی رد خون

روابط سران تشکیلات سیاسی بهائی با صهیونیسم سابقه ای طولانی تر از عمر این غده سرطانی دارد که یکی از نکته های بسیار مهم در پرونده بهائیت در طول تشکیل رژیم غاصب بوده است . 

همکاری صمیمانه تشکیلات بهائی با سران صهیونیست منحصربه دوستی نبوده است، بلکه این رابطه برای نفوذ هرچه بیشتر صهیونیسم در لباس بهائیت بین مردم مسلمان شیعه، به جهت ایجاد تفرقه و انشقاق بوده است. مانند نفوذ وهابیت ساخته استعمار در بین اهل تسنن.

صهیونها می دانستند که نمی توانند به راحتی بین مسلمانان شیعه نفوذ و سبب تفرقه شوند. به همین علت در صدد تشکیل فرقه های مختلف از جمله بهائیت  برآمدند. سال ۱۹۰۹ صهیونیست ها برای معرفی بهائیت به عنوان دیانت جدید و به روز و نسخ اسلام ، توسط «هیبولت و رینوس» یهودی کتابی منتشر کردند به نام «تاریخ و ارزش های اجتماعی بهائیت» و از این طریق پیشوایان مذهبی یهود برای مبعث پیامبر «فارسی» فتوا دادند و به تبلیغ برای او پرداختند و قرن نوزدهم را تاریخی برای ظهور وی و پاک نمودن شهر «قدس» از مسلمانان تعیین نمودند. بخش بزرگی از بدنه بهائیت از یهودیان مخفی تشکیل می شود. در این مورد اشاره می کنیم به سندی از «فضل الله مهتدی» معروف به صبحی که از مبلغین سابق بهائیت وکسی که سال ها منشی عباس افندی ملقب به عبدالبها رهبر دوم تشکیلات بهائیت بود و بعدها متبری و مسلمان شد، اودر خاطراتش می گوید: « بیشتر یهودیان برای فرار از یهودیت، بهایی شدند تا گذشته از اینکه اسم جهود از روی آنها برداشته شود، در فسق و فجور نیز فی الجمله آزادی داشته باشند و من از این قبیل یهودیان نه در همدان بلکه در تهران نیز سراغ دارم و بر اعمال آنان واقفم. 

اگر از کسانی که قبل از پیروزی انقلاب اسلامی پیگیر جریان بهائیت بوده اند و یا از کسانی که مدتی در یکی از کشورهای غربی اقامت داشته اند سؤال کنید، تأیید خواهند کرد که بیش از همه یهودیان بوده اند و هستند که به این فرقه می پیوندند، به عنوان نمونه می توان به گرویدن دسته جمعی یهودیان همدان به این فرقه و نقش «ملا الیاهو» و «ملا لاله زار» دو نفر از بزرگان یهود در تقویت جنبش معروف « طاهره قرة العین» در تبلیغ بابی گری اشاره کرد.

البته این نکته مهم قابل ذکر است که بهائیت فقط به دنبال گسترش خود در ایران نبوده است بلکه طبق نقشه های ده ساله ، آنان به دنبال براندازی کل حکومت های جهان و استقرار عصر ذهبی بهائیت هستند! چنانچه روزنامه الاتحاد چاپ ابوظبی درباره پیوند بهائیت و صهیونیسم در مقاله ای با عنوان «سایه صهیونیسم بر بهائیت می نویسد: پس از فوت «بهاء» پیغمبر خوانده بهائیت، در سال ۱۸۹۲ اتفاق عجیبی افتاد. صهیونیسم گروه هایی جهت خدمت و دعوت برای عباس افندی، فرزند بهاء که جانشین او بود تشکیل دادند و خزانه های خود را برای پشتیبانی از این فرقه گشودند. جهت توسعه و انتشار بهائیت در جهان ، صهیونیسم با عباس افندی همکاری نموده و در مناطقی که اسلام بر آن تسلطی نداشت ؛ مانند ترکمنستان شوروی، به تبلیغ بهائیت پرداخت و سپس آن را به شیکاگو و سانفرانسیسکو منتقل و گروه های صهیونیسم برای تاسیس سازمان ( الاذکار بهائی) اعانه هایی جمع آوری نموده و محافل ماسونی را برای پیوند به این دیانت دعوت کردند.

بهائیان خصوصا عباس افندی در تحقق استراتژی تاسیس دولت یهود در فلسطین که از دهه های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ میلادی آغاز شده بود مشارکت جدی داشتند.

چنانچه حبیب مؤید در کتاب خاطرات خود می نویسد: عباس افندی در سال ۱۹۰۷ به یکی از خاندان های یهودی بهائی می گوید، «اینجا فلسطین است . اراضی مقدسه است. عن قریب قوم یهود به این اراضی بازگشت خواهند نمود و حشمت سلیمانی خواهند یافت.»

دولت اسرائیل، سرانجام در زمان رهبری «شوقی افندی» رهبر سوم تشکیلات بهایی و نوه دختری عباس افندی  بر سرزمین های اشغالی استقرار یافت.شوقی افندی در پیام تبریک نوروز خویش به بهائیان می گوید «مصداق وعده الهی به فرزندان خلیل و وارثان موسی کلیم، دولت اسرائیل در ارض قدس مستقر شده است.»

تاسیس مکان مقدس بهاییان بیت العدل روی خون فلسطینیان

حسینعلی نوری(بهاء) سرکرده تشکیلات بهایی پایه گذار بیت العدل است که آن را قوه تشریعیه امر بهایی قرار داد. بعد از مرگ بها، عباس افندی ساختاری به آن داد و در زمان شوقی افندی سال ۱۹۶۳ تشکیل و بر روی خون کودکان و زنان و مردان مظلوم  فلسطینی تاسیس شد.

 بیت العدل بر روی کوه کرمل واقع در عکای سرزمین های اشغالی واقع است، این منطقه در حیفا واقع شده که تا پیش از اشغال توسط رژیم غاصب، روستایی بود به نام «إقرِت» بر فراز تپه ای با شیب تند در چند کیلومتری مرز لبنان که از شرق به ناحیه ای ناهموار و از غرب به مسیل وادی البصة که به سمت دریا کشیده شده است مشرف بود.در دایرة المعارف روستاهای اشغال شده توسط رژیم صهیونیستی به نوشته «ولید الخالدی» و ترجمه امیرحسین بابالار و انتشارات حامیان آزادی قدس آمده است که، پیشینه اقرت به دوره کنعانیان باز می گردد، صلیبیان پس از تصرف منطقه آن را «أکرف» نامیدند. اما در آن زمان هم توسط حوادثی ویران شد و سپس مجدد بنا شد.

این روستا در ابتدا از اراضی لبنان بود که وقتی بریتانیا و فرانسه در سال ۱۹۲۳ مرز بین لبنان و فلسطین را مشخص کردند ، اقرت را از لبنان جدا کردند. در کتاب «تاریخ جنگ استقلال» آمده است که اقرت روستایی بود که در آخرین مرحله عملیات «حیرام» و بعد از آنکه بیشتر بخش های الجلیل علیا به تصرف نیروهای اشغالگر درآمد، سقوط کرد. تیپ «عودد »ارتش اسرائیل یکم اکتبر ۱۹۴۸ اقرت را تصرف کرد. 

این منطقه که با ریختن خون کودکان و زنان فلسطینی و آواره شدن صدها نفر از آنها به تصرف درآمد  به بهاییان بواسطه خوش خدمتی داده شد.

بعدها بهاییان استخوان های باب را به حیفا منتقل و در کوه کرمل دفن کردند که تبدیل به مکان مقدس بهاییان شد . همچنین بیت العدل ، مقری که آن را الهی می دانند، نیز،در آنجا با شکوه باغ های هفت طبقه بنا شد که در حال حاضر جنبه توریستی دارد، تا زیارتی .

بیت العدل بهائیت از هیئتی ۹ نفره تشکیل شده است که هر پنج سال یکبار از اعضای محافل ملی بهائیان جهان انتخاب یا انتصاب می شوند. البته این مکان در حال حاضر نیز مشروعیت ندارد و حتا حق تشریع هم ندارد.

حال بهتر است مبلغین و سران بهایی بدون فریب و مغلطه توضیح دهند که  چطور می شود مکانی مقدس بر روی زمین های کسانی ساخته شود که آنها را آواره و نسل کشی کرده اند. آیا یک دیانت که خود را الهی می داند توان توجیه این جنایت را دارد؟ چگونه بهاییان تعالیم دوازده گانه خود را شعار می دهند اکه سران فرقه هیچ عملی به آنها نداشتند. بهاییان باید پاسخگو باشند که آیا می شود با این تاریخ مفتضح ، مدعی صلح عمومی ،تربیت عمومی و وحدت عالم انسانی باشند؟  

البته از دیانت ساخته دست بشر که برای سودجویی و منافع خود ساخته شده باشد آنهم توسط صهیونیست توقعی بیش از این نمیشود توقع  داشت ، هر دو فرقه با هم پیاله گی ، خون کودکان فلسطینی را مکیدند.

با شروع طوفان الاقصی و حملات بی امان جبهه مقاومت و حزب الله به مناطقی که در دست بهائیان است، رعب و وحشتی در جان آنها افتاده است که کلامی جرات ندارند که بگویند. به امید پیروزی جبهه مقاومت و از بیت رفتن بیت الشیطان و نابودی رژیم کودک کش.

اُذِنَ لِلَّذینَ یُقاتَلونَ بِاَنَّهُم ظُلِموا وَ اِنَّ اللَهَ عَلیٰ‌ نَصرِهِم لَقَدیر

سیده فاطمه حسینی