نقش نازیلا قانع؛ از گزارشگری حقوق بشر تا تحریک شورش و عملیات روانی علیه امنیت ایران

نازیلا قانع به عنوان یک عضو برجسته فرقه بهائیت و گزارشگر ویژه سازمان ملل، نقش کلیدی در پروژه برندسازی چهره‌های مخالف جمهوری اسلامی ایران در محافل بین‌المللی ایفا می‌کند. او با بهره‌گیری از جایگاه رسمی خود و نقاط ضعف اجتماعی و فرهنگی جامعه ایرانی، موضوعاتی همچون حقوق اقلیت‌های مذهبی، زندانیان سیاسی، و فعالان مدنی را به عرصه جهانی می‌کشد تا شکاف‌های اجتماعی و قومیتی را در ایران عمق بیشتری ببخشد. در شرایط حساس امنیتی و اجتماعی کشور، پررنگ کردن مسائلی مانند وضعیت بهائیان، کردها، بلوچ‌ها یا زندانیان زن، عملاً فضای بی‌اعتمادی و سوءِظن میان مردم و حاکمیت را تشدید می‌کند و جامعه را نسبت به نهادهای سیاسی داخلی بدبین می‌سازد.

اقدامات نازیلا قانع صرفاً در حد گزارشگری باقی نمی‌ماند، بلکه او نوعی فرماندهی روانی و رسانه‌ای در جهت تهییج افکار عمومی و فعال‌سازی کُدهای نافرمانی مدنی ایفا می‌کند. روایتگری او با تمرکز بر پرونده‌های ملتهب، در واقع تلاشی است هماهنگ برای القای بحران، بی‌ثباتی و ناکارآمدی در سطح کلان حکومت؛ امری که در فضای شبکه‌های اجتماعی قابلیت تبدیل شدن به موج اعتراضی گسترده یا حتی زمینه‌ساز شورش‌های اجتماعی را دارد. بهره‌گیری از عبارات کلیدی و حساس امنیتی، تکرار نام فعالان سیاسی و اجتماعی مطرح، و بزرگ‌نمایی مشکلات حقوق بشری، راهبردی مشخص از جنس جنگ ادراکی و عملیات روانی به شمار می‌آید؛ این رویکرد نه‌تنها منافع ایران را در نظام بین‌الملل، بلکه انسجام و ثبات داخلی را نیز نشانه می‌گیرد.

نکته مهم‌تر اینکه شبکه‌سازی گسترده نازیلا قانع با فعالان حوزه حقوق بشر، روزنامه‌نگاران، و حتی بازیگران پرونده‌های امنیتی، نشان می‌دهد او فراتر از یک گزارشگر صرف یا فعال مدنی است و در اصل بخشی از پازل جنگ ترکیبی دشمن علیه امنیت و آرامش کشور را تکمیل می‌کند. چنین شبکه‌هایی با هدف تغذیه سوژه‌های ملتهب، آماده‌سازی فضا برای نافرمانی مدنی و تحریک شورش، به تهدیدی جدی علیه امنیت ملی بدل شده‌اند. بنابراین، روایت‌سازی و اقدامات او را باید با هوشیاری، رصد و مدیریت رسانه‌ای روبه‌رو ساخت تا زمینه‌های اثرگذاری و بحران‌سازی آن‌ها در میان اقشار آسیب‌پذیر و مستعد اعتراض خنثی شود.